σε Blog,που καταργήθηκε.Eυτυχώς που υπάρχει το copy-paste & screenshots.
Δημοσιεύτηκε τέλη το 2009.
Δημοσιεύτηκε τέλη το 2009.
Μια απο τις αποφάσεις που πρέπει να πάρεις ως οροθετικός είναι αν θα το μοιραστείς και με ποιούς.(Αυτούσια δήλωση,"Δεν ήμουν 'ήσυχο' παιδάκι,και ε, έτυχε") Ακούω πολλούς που τους είναι αδιανόητο να το μοιραστούν με τον οποιονδήποτε,αλλά εγώ δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Δεν μπορώ να κρύβομαι απο τους ανθρώπους που αγαπάω.(πιο πολύ αν έχουν λεφτά) Ήμουν πάντα ειλικρινείς(...!) μαζί τους και αποφάσισα οτι δεν θα αλλάξει αυτό τώρα.( Βάση αυτής της λογικής,δόθηκε συνέντευξη σε πανελλαδικής κυκλοφορίας εφημερίδα τον Δεκέμβριο του 2010,η εξήγηση πιο κάτω,απλά δεν αναφέρει πουθενά την αποτυχημένη ψυχιατρική παρακολούθηση από τα 16.)
Ο πρώτος στον οποίο το είπα, ήταν και ο πιο άμεσα ενδιαφερόμενος, η σχέση μου εδώ και ενάμισι χρόνο. Του το είπα αμέσως μόλις το έμαθα, για να κάνει και αυτός εξετάσεις. Πέρασαν μερικές μέρες αγωνίας.....εγώ ανησυχούσα περισσότερο για αυτόν.(Με βάση αυτό το "ενδιαφέρον",η απλή ερώτηση,για την έκβαση των αποτελεσμάτων..εκκρεμεί ακόμη) Δεν ήξερα πως θα αντιμετώπιζε ένα τέτοιο ενδεχόμενο γιατι δεν έχει την δική μου ψυχραιμία και αισιοδοξία (αν και κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να του την μεταδώσω!)(Αισιοδοξία είναι η πλήρης αδιαφορία-άρνηση-για στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής,προφύλαξης,τήρησης οδηγιών των γιατρών)
Όταν το αποτέλεσμα βγήκε αρνητικό,(που το ξέρει;) του είπα οτι έπρεπε να αποφασίσει αν θέλει και το αντέχει να είναι με κάποιον οροθετικό.
Δεν το σκέφτηκε καν.
- "Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό το πως νιώθω για σένα. Θα το αντιμετωπίσουμε", μου είπε και κατάλαβα για ακόμα μια φορά πόσο τυχερός είμαι που υπάρχει στην ζωή μου.
Δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Σε ευχαριστώ...(Ένα ευχαριστώ,που 1 χρόνο,μετά,διανθίστηκε με άπειρα ψέμματα,κλοπές,ξενοπηδήματα με το "είδος" των μεταλλαγμένων)
Την επόμενη μέρα, ήρθε στο νοσοκομείο να με επισκεφτεί η μάνα μου. Ρωτούσε τους γιατρούς τι συμβαίνει και τις έλεγαν αερολογίες....της είπαν τελικά οτι μόνο απο εμένα μπορούσε να μάθει διοτι λόγω προσωπικών δεδομένων δεν μπορούσαν να της πούν τίποτα.(Αερολογίες.Οι άνθρωποι που τον είχαν πάνω από ένα μήνα υπό παρακολούθηση..)
Στους γονείς μου θα μου ήταν πιο δύσκολο να το πω, γιατι ήξερα οτι θα στεναχωρεθούν περισσότερο απ'οτι θα έπρεπε...μόνο γι'αυτό.(Η πραγματικότητα δεν είναι αυτή.Ήθελαν,όπως το έκαναν πολλές φορές παλιότερα,και στη δεδομένη στιγμή,και βέβαια κι αυτή τη στιγμή,ΤΩΡΑ,να ξεφορτωθούν το πρόβλημα.Στεναχωρέθηκαν τόσο,που το'ριξαν στα ατελείωτα ψώνια.Και το κρύβει ο ένας από την άλλη)
Αλλα επειδή στην μάνα μου δεν μπορούσα να πώ ψέματα και επειδή μου είπε οτι υποπτεύεται κάτι τέτοιο,της το είπα. Και ακολούθησε μια μεγάλη συζήτηση, της εξήγησα τι σημαίνει να είσαι οροθετικός(διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές ,το νόημα είναι πως 30 και πάνω από χρόνια οι επιστήμονες παιδεύονται να κατανοήσουν τί ακριβώς είναι αυτό,που ΑΥΤΟΣ εδώ το κατανόησε σε 1 μήνα)και προσπάθησα όσο μπορώ να την καθυσηχάσω. Ευτυχώς το αντιμετώπισε με ψυχραιμία.(Σε μία ώρα την κοπάνησε,και εμφανίστηκε μήνες αργότερα,για τα ψώνια) Μου είπε μόνο να μην το πούμε, προς το παρόν τουλάχιστον, στον πατέρα μου γιατι δεν είναι άνθρωπος που καθυσηχάζεται εύκολα...θα το έπαιρνε πολύ πιο βαριά απο ότι πρέπει.
Απο φίλους προς το παρόν το ξέρει μόνο η Η. Μένουν άλλοι τρείς, αλλά δεν τους έχω δει ακόμη και απο το τηλέφωνο δεν λέγεται. Με την Η το συζητήσαμε οταν ήρθε να με επισκεφτεί, καθισμένοι μπροστά στο μνημείο προς την άγνωστη αδερφή (νοσοκόμα καλέ!)
Για τους φίλους μου δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία... ξέρω πως και οι υπόλοιποι,όπως και η Η θα το αντιμετωπίσουν με κατανόηση, αισιοδοξία και αγάπη....(Μετά εφημερίδες,ραδιόφωνα,ΜΚΟ με έμμισθες σχέσεις-μέσω "αγίου"της κλίκας που υπήρξε βραδιά στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, και η επιλογή για "χορηγό"-σύντροφο.Για προφυλάξεις με τους επίδοξους ως την πρώτη προσωρινή συντροφικότητα-είναι συνήθεια που δεν κόβεται-δεν μπορεί να υπάρχει σιγουριά.)
Ξέρω οτι υπάρχουν οροθετικοί που, ο καθένας για τους λόγους του, δεν μπορούν να το μοιραστούν με τους δικούς τους. Αλλά δεν είμαστε μόνοι....είδα οτι υπάρχουν και ομάδες υποστήριξης και sites στα οποία μπορούν να γνωριστούν μεταξύ τους οροθετικοί...(και να πηδηχτούν,έτσι ωμά).περιμένω αύριο να πάρω επιτέλους το εξιτήριο απο το στρατιωτικό νοσοκομείο, και ως πολίτης πια, να πάω στην μονάδα που θα με παρακολουθεί, να μπώ σε κάποια ομάδα υποστήριξης και να ξεκινήσω αυτό το καινούριο ταξίδι ζωής......(Δεν υπάρχει κάποιο χάρισμα για την δημόσια προβολή.Επιλογή προφανέστατη,η δια της ψυχολογικής βίας,καταναγκαστική ανοχή του συνόλου των υγιώς σκεπτόμενων,στα καπρίτσια για την όποια προβολή)
Και όλα θα πάνε καλά!
(Να περνάμε καλά,δε λες καλύτερα.Τυχοδιωκτικά,σαν βδέλλα, σε όποιους δείξουν συμπόνια.Ένας σιχαμερός κηφήνας που εξελίχθηκε σε παράσιτο)
ΚΑΛΗ ΖΩΗ (ε;)
Ο πρώτος στον οποίο το είπα, ήταν και ο πιο άμεσα ενδιαφερόμενος, η σχέση μου εδώ και ενάμισι χρόνο. Του το είπα αμέσως μόλις το έμαθα, για να κάνει και αυτός εξετάσεις. Πέρασαν μερικές μέρες αγωνίας.....εγώ ανησυχούσα περισσότερο για αυτόν.(Με βάση αυτό το "ενδιαφέρον",η απλή ερώτηση,για την έκβαση των αποτελεσμάτων..εκκρεμεί ακόμη) Δεν ήξερα πως θα αντιμετώπιζε ένα τέτοιο ενδεχόμενο γιατι δεν έχει την δική μου ψυχραιμία και αισιοδοξία (αν και κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να του την μεταδώσω!)(Αισιοδοξία είναι η πλήρης αδιαφορία-άρνηση-για στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής,προφύλαξης,τήρησης οδηγιών των γιατρών)
Όταν το αποτέλεσμα βγήκε αρνητικό,(που το ξέρει;) του είπα οτι έπρεπε να αποφασίσει αν θέλει και το αντέχει να είναι με κάποιον οροθετικό.
Δεν το σκέφτηκε καν.
- "Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό το πως νιώθω για σένα. Θα το αντιμετωπίσουμε", μου είπε και κατάλαβα για ακόμα μια φορά πόσο τυχερός είμαι που υπάρχει στην ζωή μου.
Δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Σε ευχαριστώ...(Ένα ευχαριστώ,που 1 χρόνο,μετά,διανθίστηκε με άπειρα ψέμματα,κλοπές,ξενοπηδήματα με το "είδος" των μεταλλαγμένων)
Την επόμενη μέρα, ήρθε στο νοσοκομείο να με επισκεφτεί η μάνα μου. Ρωτούσε τους γιατρούς τι συμβαίνει και τις έλεγαν αερολογίες....της είπαν τελικά οτι μόνο απο εμένα μπορούσε να μάθει διοτι λόγω προσωπικών δεδομένων δεν μπορούσαν να της πούν τίποτα.(Αερολογίες.Οι άνθρωποι που τον είχαν πάνω από ένα μήνα υπό παρακολούθηση..)
Στους γονείς μου θα μου ήταν πιο δύσκολο να το πω, γιατι ήξερα οτι θα στεναχωρεθούν περισσότερο απ'οτι θα έπρεπε...μόνο γι'αυτό.(Η πραγματικότητα δεν είναι αυτή.Ήθελαν,όπως το έκαναν πολλές φορές παλιότερα,και στη δεδομένη στιγμή,και βέβαια κι αυτή τη στιγμή,ΤΩΡΑ,να ξεφορτωθούν το πρόβλημα.Στεναχωρέθηκαν τόσο,που το'ριξαν στα ατελείωτα ψώνια.Και το κρύβει ο ένας από την άλλη)
Αλλα επειδή στην μάνα μου δεν μπορούσα να πώ ψέματα και επειδή μου είπε οτι υποπτεύεται κάτι τέτοιο,της το είπα. Και ακολούθησε μια μεγάλη συζήτηση, της εξήγησα τι σημαίνει να είσαι οροθετικός(διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές ,το νόημα είναι πως 30 και πάνω από χρόνια οι επιστήμονες παιδεύονται να κατανοήσουν τί ακριβώς είναι αυτό,που ΑΥΤΟΣ εδώ το κατανόησε σε 1 μήνα)και προσπάθησα όσο μπορώ να την καθυσηχάσω. Ευτυχώς το αντιμετώπισε με ψυχραιμία.(Σε μία ώρα την κοπάνησε,και εμφανίστηκε μήνες αργότερα,για τα ψώνια) Μου είπε μόνο να μην το πούμε, προς το παρόν τουλάχιστον, στον πατέρα μου γιατι δεν είναι άνθρωπος που καθυσηχάζεται εύκολα...θα το έπαιρνε πολύ πιο βαριά απο ότι πρέπει.
Απο φίλους προς το παρόν το ξέρει μόνο η Η. Μένουν άλλοι τρείς, αλλά δεν τους έχω δει ακόμη και απο το τηλέφωνο δεν λέγεται. Με την Η το συζητήσαμε οταν ήρθε να με επισκεφτεί, καθισμένοι μπροστά στο μνημείο προς την άγνωστη αδερφή (νοσοκόμα καλέ!)
Για τους φίλους μου δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία... ξέρω πως και οι υπόλοιποι,όπως και η Η θα το αντιμετωπίσουν με κατανόηση, αισιοδοξία και αγάπη....(Μετά εφημερίδες,ραδιόφωνα,ΜΚΟ με έμμισθες σχέσεις-μέσω "αγίου"της κλίκας που υπήρξε βραδιά στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, και η επιλογή για "χορηγό"-σύντροφο.Για προφυλάξεις με τους επίδοξους ως την πρώτη προσωρινή συντροφικότητα-είναι συνήθεια που δεν κόβεται-δεν μπορεί να υπάρχει σιγουριά.)
Ξέρω οτι υπάρχουν οροθετικοί που, ο καθένας για τους λόγους του, δεν μπορούν να το μοιραστούν με τους δικούς τους. Αλλά δεν είμαστε μόνοι....είδα οτι υπάρχουν και ομάδες υποστήριξης και sites στα οποία μπορούν να γνωριστούν μεταξύ τους οροθετικοί...(και να πηδηχτούν,έτσι ωμά).περιμένω αύριο να πάρω επιτέλους το εξιτήριο απο το στρατιωτικό νοσοκομείο, και ως πολίτης πια, να πάω στην μονάδα που θα με παρακολουθεί, να μπώ σε κάποια ομάδα υποστήριξης και να ξεκινήσω αυτό το καινούριο ταξίδι ζωής......(Δεν υπάρχει κάποιο χάρισμα για την δημόσια προβολή.Επιλογή προφανέστατη,η δια της ψυχολογικής βίας,καταναγκαστική ανοχή του συνόλου των υγιώς σκεπτόμενων,στα καπρίτσια για την όποια προβολή)
Και όλα θα πάνε καλά!
(Να περνάμε καλά,δε λες καλύτερα.Τυχοδιωκτικά,σαν βδέλλα, σε όποιους δείξουν συμπόνια.Ένας σιχαμερός κηφήνας που εξελίχθηκε σε παράσιτο)
ΚΑΛΗ ΖΩΗ (ε;)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου