Ο πόλεμος ενάντια στο AIDS σημαίνει και αμφισβήτηση και πόλεμο ενάντια στην ισχύ των πλούσιων χωρών ως προς τον έλεγχο των πόρων του πλανήτη, υποστηρίζει ο γιατρός Hickel*.
Μια άλλη παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS αποτελεί πάλι παρελθόν, και ο συνήθης μικροθόρυβος των ετήσιων εκθέσεων και οι πρόθυμες υποσχέσεις των πολιτικών συνεχίζουν να αντηχούν μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αν είστε σαν κι εμένα, έχετε πιθανώς κουραστεί από όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου για το θέμα αυτό. Άλλωστε, έχουμε 2012, η επιδημία αυτή θα πρεπε να έχει εκλείψει πια. Γιατί, άραγε, παρά τις έρευνες αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων και τις τρεις δεκαετίες που συνοδεύτηκαν με αισιόδοξα και υψηλού προφίλ μηνύματα, το AIDS παραμένει ένα τόσο πιεστικό πρόβλημα;
Αυτό είναι ιδιαίτερα αινιγματικό στην περίπτωση της Νότιας Αφρικής, όπου κοντά στο 20 τοις εκατό του ενήλικου πληθυσμού φέρει τον ιό HIV. Στη Σουαζιλάνδη, απ’όπου κατάγομαι, το ποσοστό φτάνει το 42 τοις εκατό στις μαιευτικές κλινικές. Οι αριθμοί αυτοί είναι συγκλονιστικοί σε οποιοδήποτε πλαίσιο, αλλά υπό το πρίσμα της πρόληψης και της τεράστιας προσπάθειας που έχει ξεκινήσει από το 1980, οι αριθμοί αυτοί πραγματικά μου μπλοκάρουν το μυαλό. Είναι σαφές ότι κάτι δεν λειτουργεί στη μάχη μας κατά του AIDS.
Η προσπάθεια κατά του AIDS αποτυγχάνει, επειδή αντιλαμβάνεται και προσεγγίζει ριζικά λάθος, το πρόβλημα. Ξεκινά από την παραδοχή ότι η επιβάρυνση του AIDS αντανακλά μια κουλτούρα σεξουαλικής ασυδοσίας, και ηθικής εξαχρείωσης καθώς και το ότι είναι αποτέλεσμα της βασικής άγνοιας για το θέμα μεταξύ των Αφρικανών. Για το λόγο αυτό τα κύρια προγράμματα κατά του AIDS - η Παγκόσμια Τράπεζα, το UNAIDS και οι περισσότερες ΜΚΟ - προβάλλουν την "ευαισθητοποίηση" και την "αλλαγή συμπεριφοράς" ως λύσεις της πρώτης γραμμής.
Δεν είναι μόνο πως αυτές οι απόψεις και δηλώσεις μεταφέρουν προφανή ρατσιστικά υπονοούμενα, είναι και το ότι δεν αποτελούν αλήθεια: οι νότιο Αφρικανοί δεν είναι ανίδεοι για το HIV / AIDS. Στην πραγματικότητα, οι στατιστικές δείχνουν ότι οι περισσότεροι από αυτούς έχουν υψηλή γνώση για το θέμα αυτό και συχνά γνωρίζουν περισσότερα από τους Δυτικούς. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η γνώση δεν μεταφράζεται σε αλλαγή συμπεριφοράς. Μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι η ευαισθητοποίηση "αλλάζει τη συμπεριφορά, το πολύ, σε ένα στα τέσσερα άτομα - γενικά σε όσους είναι πιο εύποροι". Με άλλα λόγια, τα προγράμματα "αλλαγής συμπεριφοράς" αποτυγχάνουν σε ποσοστό 3 προς 1.
Αυτή η διαφορά μας λέει πολλά. Οι πλούσιοι ανταποκρίνονται σε εκστρατείες ευαισθητοποίησης του κοινού, διότι η συμμετοχή τους σε μια επικίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά είναι εθελοντική. Δεν ισχύει το ίδιο με τους φτωχούς. Γι ‘αυτούς, η επικίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά είναι γενικά αποτέλεσμα εξαναγκασμού από διαρθρωτικούς παράγοντες πέρα από τον έλεγχό τους. Στη Νότια Αφρική, οι φτωχοί άνθρωποι συχνά αναγκάζονται να ακολουθήσουν τη μετανάστευση και να συμμετέχουν σε αγοραίο σεξ μόνο και μόνο για να αποκτήσουν τα προς το ζην. Αυτές είναι οι βασικές κινητήριες δυνάμεις της μετάδοσης του ιού HIV.
Χρειαζόμαστε ένα νέο τρόπο προσέγγισης του προβλήματος. Αντί να έχουμε ως στόχο τη σεξουαλική συμπεριφορά, θα πρέπει να καθορίσουμε τους όρους και τις συνθήκες υπό τις οποίες αναπτύσσεται αυτή η σεξουαλική συμπεριφορά. Αυτό είναι το πραγματικό σημείο στο οποίο η παθολογία λέει ψέμματα. Στη Νότια Αφρική, αυτό σημαίνει μετατόπιση της ευθύνης από τα θύματα του AIDS σε ένα συγκεκριμένο σύνολο ισχυρών παραγόντων που έχουν στήσει και εκμεταλεύονται την περιφερειακή οικονομία προς όφελός τους και οδηγούν εκατομμύρια ανθρώπους σε συνθήκες που διευκολύνουν την εξάπλωση του ιού HIV. Το AIDS δεν είναι μια ασθένεια, είναι ένα σύμπτωμα - ένα σύμπτωμα μιας άδικης παγκόσμιας τάξης.
Το σύστημα της μετανάστευσης εργατικού δυναμικού
Ένας λόγος για τον οποία η Νότια Αφρική έχει τα υψηλότερα ποσοστά HIV από ό, τι άλλες φτωχές περιοχές είναι ότι είναι διαμορφομένη από ένα μοναδικό σύστημα της εκ περιτροπής μετανάστευσης. Κατά την εποχή της αποικιοκρατίας, οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές χρειάζονταν μια σταθερή παροχή φτηνών μαύρων εργατών για τα ορυχεία, τις φυτείες και τα εργοστάσιά τους. Για να την αποκτήσουν, περιόρισαν την πρόσβαση των Αφρικανών σε καλλιεργήσιμη γη και επέβαλαν φόρους για να τους εξαναγκάσουν στην αγορά εργασίας. Αλλά οι Ευρωπαίοι δεν ήθελαν οι εργαζόμενοι της Αφρικής να εγκατασταθούν μόνιμα σε αστικές περιοχές. Αντ’ αυτού, μετέφεραν τους εργάτες σε μια προσωρινή βάση και στη συνέχεια τους έστειλε πίσω στις πατρίδες τους, όταν πια τους είχαν χρησιμοποιήσει.
Ελπίδα για την καταπολέμηση του HIV / AIDS στη Νότια Αφρική
Το σύστημα της εκ περιτροπής μετανάστευσης επέτρεψε στους Ευρωπαίους να αποκομίζουν τεράστια κέρδη. Οι εταιρείες μπορούσαν να πληρώσουν τους διακινούμενους εργαζομένους πολύ λιγότερο από ό, τι θα πλήρωναν τους μόνιμους κατοίκους των πόλεων για να υποστηρίξουν οικονομικά και τις οικογένειές τους, αφού η διαφορά καλύφθηκε με άμισθες δραστηριότητες διαβίωσης. Το σύστημα αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα: για παράδειγμα, ανειδίκευτοι εργάτες στη Νότια Αφρική προέρχονται ακόμη και από το Μαλάουι και επιστρέφουν στην πατρίδα τους περίπου μια φορά το χρόνο.
Όταν ο ιός του HIV χτύπησε την ήπειρο στις αρχές της δεκαετίας του 1980, εξαπλώθηκε γρήγορα μέσω αυτών των δικτύων της μετανάστευσης. Ήταν μια επιδημία αναμενόμενη. Στη Νότια Αφρική, ο ιός του HIV είναι σχεδόν τρεις φορές περισσότερο διαδεδομένος μεταξύ των διακινούμενων εργαζομένων από ό, τι μεταξύ των μη-μεταναστών. Η μετανάστευση αυξάνει την υψηλού κινδύνου σεξουαλική συμπεριφορά των ανδρών που είναι μακριά για μεγάλα χρονικά διαστήματα και αυτό αυξάνει την εξάπλωση του ιού HIV μεταξύ των γυναικών συντρόφων τους κατά δέκα φορές.
Αυτά τα υψηλά ποσοστά έχουν να κάνουν με τις συνθήκες που χαρακτηρίζουν τους προορισμούς των μεταναστών, όπως τα ορυχεία και τις φυτείες. Αυτές είναι περιοχές υπερ-εκμετάλλευσης: τα υψηλά ποσοστά τραυματισμών, της κατάθλιψης και της μοναξιάς των εργαζομένων αναμιγνύονται με την τακτική των αφεντικών των μεταναστών που τους παρέχουν σταθερά αλκοόλ και πόρνες για να καταστείλουν τις αντιδράσεις στις συνθήκες και ενθαρρύνουν τη μη ασφαλή σεξουαλική επαφή. Οι φτωχές και κακές υπηρεσίες υγείας σε αυτές τις ζώνες, οδηγούν στην έλλειψη θεραπείας ακόμα και των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων που κανονικά είναι εύκολα ιάσιμα, γεγονός που καθιστά 400 τοις εκατό πιθανότερη τη μετάδοση του HIV. Για το λόγο αυτό τα υψηλότερα ποσοστά διάδοσης του ιού στον κόσμο βρέθηκαν σε χώρους εργασίας των μεταναστών, μερικές φορές φτάνοντας σε ποσοστό ακόμη και το 70 τοις εκατό.
Αν οι άνθρωποι γνωρίζουν αυτούς τους κινδύνους, τότε γιατί μεταναστεύουν; Η σύντομη απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι συνήθως δεν έχουν άλλη επιλογή. Τα εμβάσματα από τους μετανάστες είναι κρίσιμης σημασίας για την επιβίωση των νοικοκυριών και πολλά νοικοκυριά δεν έχουν άλλη πηγή εισοδήματος. Δε μπορούν να αντέξουν οικονομικά να χάσουν τέτοια βασικά κέρδη. Όταν οικογένειες αναγκαστικά και βίαια μεταναστεύουν σε αρμαθιές σε όλη την ήπειρο, η "αποχή" και η "πίστη" - οι αξίες που προωθούνται από τις εκστρατείες πρόληψης του HIV - τις καταστούν αδύνατα ιδανικά τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.
Κανόνες που επιβάλλονται από τη Δύση
Το αποικιακό σύστημα περιόρισε σοβαρά τις εναλλακτικές λύσεις διαβίωσης των Αφρικανών, αλλά η νέα τάξη του καπιταλισμού έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο. Ξεκινώντας το 1980, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα επέβαλε μια θεραπεία σοκ της ελεύθερης αγοράς στις αφρικανικές οικονομίες, σύμφωνα με τις νεοφιλελεύθερες αρχές. Αυτό το έπραξαν μέσω των "Προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής" που, βάσει αυτών, κόβουν τις δαπάνες για υπηρεσίες όπως η υγειονομική περίθαλψη, ιδιωτικοποιούν τα δημόσια αγαθά, μειώνουν τις εμπορικούς δασμούς (μια σημαντική πηγή εσόδων για τις φτωχές χώρες) προκειμένου να ανοίξουν άμεσα τις νέες αγορές και να δημιουργήσουν "επενδυτικές ευκαιρίες" για τις Δυτικές εταιρείες. Επίσης αύξησαν τα επιτόκια, έτσι ώστε η αξία του χρέους προς τη Δύση να μη μειωθεί ακόμη και αν αυτό παρεμποδίζει την ικανότητα των κυβερνήσεων να προωθήσουν την ανάπτυξη.
Μας είπαν ότι η διαρθρωτική προσαρμογή θα δημιουργήσει ανάπτυξη, ωστόσο μάλλον συνέβη το αντίθετο. Ενώ η υποσαχάρια Αφρική απολάμβανε έναν σταθερό κατά κεφαλήν ρυθμό ανάπτυξης της τάξης του 1,6% κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του ‘70, από την αρχή της δεκαετίας του 1980 ο ρυθμός της ανάπτυξης άρχισε να πέφτει κατά 0,7% ετησίως. Το μέσο ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά περίπου 10ποσοστιαίες μονάδες κάτω από τη διαρθρωτική προσαρμογή και ο αριθμός των Αφρικανών που ζουν στα όρια της φτώχειας σχεδόν διπλασιάστηκε. Η ανισότητα έχει αυξηθεί σε πρωτοφανή ποσοστά, εμπλουτίζοντας διεφθαρμένες τοπικές ελίτ (εξετάζοντας την ταχεία αύξηση των μαύρων της αστικής τάξης στη Νότια Αφρική ), σε βάρος μιας αυξανόμενης κατώτατης φτωχής τάξης.
Οι πολιτικές αυτές έχουν ιδιαίτερα σκληρές επιπτώσεις για τους αγρότες. Η κατάργηση του ελέγχου των τιμών, οι επιδοτήσεις και τα τιμολόγια έχουν κάνει πιο δύσκολο για τους αγρότες να βγάζουν τα προς το ζην. Επιπλέον, οι κανόνες του ελεύθερου εμπορίου επέτρεψαν μεγάλες αγροτικές επιχειρήσεις, συχνά ξένης ιδιοκτησίας να πάρουν ένα τεράστιο μέρος από τις καλύτερες γεωργικές εκτάσεις της περιοχής. Ως αποτέλεσμα οι αγρότες αναγκάζονται να μετακινηθούν σε αστικές παραγκουπόλεις σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Αλλά δεδομένου ότι δεν υπάρχει καμία σταθερή απασχόληση διαθέσιμη στις πόλεις πια, δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά το να ζήσουν μόνιμα εκεί, με αποτέλεσμα να μετακινούνται πέρα δώθε. Είναι σαν μια δεύτερη αποικιοκρατία.
Αγοραίο Σεξ
Η άλλη βασική κινητήρια δύναμη της μετάδοσης του ιού HIV στη Νότια Αφρική είναι το αγοραίο σεξ. Οι περισσότεροι "ειδικοί" του AIDS μιλάνε για την συναλλαγή του σεξ σαν να ήταν μια επιλογή που κάνουν οι γυναίκες ή παρουσιάζουν τους Αφρικανούς άντρες ως σεξουαλικά αρπακτικά ζώα, αλλά δεν είναι τόσο απλό. Οι γυναίκες προσφέρουν σεξ για χρήματα συνήθως σε άντρες πλουσιότερους επειδή δε διαθέτουν τους πόρους που χρειάζονται για να ζήσουν. Αυτό συνεπάγεται συχνά την απώλεια του ελέγχου επί των όρων της σεξουαλικής επαφής, όπως είναι και η χρήση προφυλακτικού.
Αμφιβολίες για επικείμενη θεραπεία του HIV
Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες, οι εκστρατείες που επικεντρώνονται στην προώθηση της ευαισθητοποίησης μεταξύ των γυναικών έχουν ελάχιστα αποτελέσματα. Κάθε έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αυξημένη γνώση δεν βοηθά τις γυναίκες να αποφύγουν την επικίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά: η οικονομική απελπισία τους είναι αρκετά μεγάλη, ώστε να παραμερήσουν τις ανησυχίες για την υγεία τους. Με άλλα λόγια, οι γυναίκες είναι διατεθειμένες να διακινδυνεύσουν την υγεία τους με μια απειλή του ιού (HIV), προκειμένου να αποτρέψου μια άλλη πιο άμεση απειλή, την πείνα.
Οι γυναίκες που εξασφαλίζουν μόνιμη απασχόληση αισθάνονται λιγότερη πίεση να συμμετάσχουν σε αγοραίο σεξ, αλλά η απασχόληση αυτή είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθεί. Η διαρθρωτική προσαρμογή αποδεκάτισε τα επίπεδα απασχόλησης και των θέσεων εργασίας. Η ανεργία βρίσκεται τώρα σχεδόν στο 40% σε μεγάλο μέρος της περιοχής - πολύ χειρότερα από ό, τι πριν εμφανιστούν οι Δυτικές τράπεζες με την υπόσχεσή τους για "ανάπτυξη".
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου εντάχθηκε στην επίθεση ενάντια στις αφρικανικές οικονομίες κατά την ίδρυσή του το 1995 και συνέβαλε άμεσα στην επιβάρυνση της περιοχής με τον ιό του AIDS. Για παράδειγμα, κάποτε η ακμάζουσα βιομηχανία της κλωστοϋφαντουργίας στη Σουαζιλάνδη ισοπεδώθηκε το 2005, όταν ο ΠΟΕ απελευθέρωσε το παγκόσμιο εμπόριο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Εργοστάσια έκλεισαν μέσα σε μια νύχτα, καθώς οι παραγωγοί μεταφέρθηκαν στην Ασία για φθηνότερα εργατικά χέρια, βγάζοντας περίπου 30.000 γυναίκες αμέσως από την αγορά εργασίας. Πολλές από αυτές τις γυναίκες στράφηκαν προς το αγοραίο σεξ για να καλύψουν πλέον ανάγκες επιβίωσης και η καταπολέμηση του AIDS υπέστη μια μνημειώδη οπισθοδρόμηση.
Σωστικά φάρμακα
Ένα από τα πιο ανησυχητικά πράγματα για την επιδημία του AIDS είναι ότι θα μπορούσε να είχε σταματήσει τόσο εύκολα αν κυκλοφορούσαν νωρίς στο εμπόριο σωτήρια αντιρετροϊκά φάρμακα (ARV). Τα αντιρετροϊκά φάρμακα, όχι μόνο μπορούν να προλάβουν να αναπτυχθεί ο ιός του HIV σε AIDS, αλλά μπορούν επίσης να μειώσουν την ταχύτητα μετάδοσης και να αυξήσουν την προθυμία των ανθρώπων να κάνουν εξετάσεις.
Οι Δυτικές όμως φαρμακευτικές εταιρείες έχουν συνεργήσει ώστε τα φάρμακα αυτά να είναι τόσο ακριβά ώστε στην ουσία να μην μπορούν να αγοραστούν από τους φτωχούς. Όταν παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά με κατοχυρωμένη πατέντα τα αντιρετροϊκά φάρμακα κόστιζαν ως και $15.000 για ετήσια αγωγή. Γενικά οι παραγωγοί γενοσήμων ήταν σε θέση να παράγουν τα ίδια φάρμακα ώστε να κοστίζουν πολύ λιγότερο, αλλά ο ΠΟΕ έθεσε την διαδικασία αυτή εκτός Νόμου μέσω της συμφωνίας TRIPS του 1995 για να προστατέψει το μονοπώλιο της Big Pharma.
Μόλις το 2003 ο ΠΟΕ αναγκάστηκε να υποκύψει στις πιέσεις ακτιβιστών και να επιτρέψει στη Νότια Αφρική να εισάγει φάρμακα κοινόχρηστης ονομασίας, αλλά τότε ήταν πλέον πολύ αργά - η διάδοση του ιού HIV είχε πάρει ήδη καταστροφικές διαστάσεις. Με άλλα λόγια, ένα μεγάλο μέρος της επιβάρυνσης της περιοχής με τον ιό του AIDS μπορεί να αποδοθεί άμεσα στους κανόνες του ΠΟΕ και τις εταιρείες που τους υπερασπίστηκαν. Και ετοιμάζονται να χτυπήσουν πάλι: ο ΠΟΕ πρόκειται να μειώσει τα προνόμια της πατέντας για τις φτωχές χώρες μετά το 2016.
Αυτή η έλλειψη βασικών φαρμάκων συνοδεύεται στενά με την γενική κατάρρευση των δημόσιων νοσηλευτικών ιδρυμάτων. Η διαρθρωτική προσαρμογή και οι εμπορικές πολιτικές του ΠΟΕ έχουν αναγκάσει τα κράτη να μειώσουν τις δαπάνες για τα νοσοκομεία και το προσωπικό προκειμένου να επιστρέψουν τα επαχθή χρέη τους στη Δύση. Η Σουαζιλάνδη, η περιοχή με τα μεγαλύτερα ποσοστά σε AIDS, έχει πληγεί σκληρά από αυτές τις περικοπές. Όταν την επισκέφθηκα τελευταία ανακάλυψα πως πολλές πάλαι ποτέ γεμάτες κλινικές είναι πλέον άδειες και ερειπωμένες. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει καταστρέψει συστηματικά την πρώτη γραμμή άμυνας κατά του AIDS.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι οι πολιτικές που αρνούνται στους φτωχούς πρόσβαση σε φάρμακα που σώζουν ζωές και καταστρέφουν την δημόσια υγειονομική περίθαλψη προέρχονται από τους ίδιους θεσμούς και τα συμφέροντα που βοήθησαν εξ αρχής να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη μετάδοση του ιού HIV.
Η μετατόπιση της ευθύνης
Υπό το φως όλων αυτών, η ρητορική της "ατομικής ευθύνης", της "αλλαγής συμπεριφοράς" και της "ηθικής διαφθοράς" που καθορίζει την συζήτηση για το AIDS, αρχίζει να φαίνεται εντελώς παράλογη. Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν είναι η κουλτούρα των αγροτών και των εργαζομένων της Αφρικής, που είναι ηθικά διεφθαρμένη, αλλά η κουλτούρα των θεσμών, όπως ο ΠΟΕ και το ΔΝΤ. Ο οικονομολόγος Joseph Stiglitz έχει εκθέσει αυτούς τους θεσμούς, χαρακτηρίζοντάς τους από τους πιο διεφθαρμένους και αντιδημοκρατικούς στον κόσμο, οι οποίοι διοικούνται από μια ελίτ εταιρικών συμφερόντων.
Προτίθεται η καταπολέμηση του HIV / AIDS να τελειώσει ποτέ;
Η αναγκαστική επιβολή του νεοφιλελευθερισμού στην Αφρική δεν ήταν μόνο η τυφλή αφοσίωση σε οικονομικά ιδανικά που αποδείχθηκαν ότι δε λειτουργούν. Σκοπός της ήταν να δημιουργήσει κρίση και χρέος. Τα Δυτικά κράτη, οι τράπεζες και οι εταιρείες έχουν αποκομίσει τρισεκατομμύρια δολάρια από τις ιδιωτικοποιήσεις, την εξόρυξη, το φθηνό εργατικό δυναμικό - μια καθαρή ροή του πλούτου από τις φτωχές χώρες προς τις πλούσιες χώρες, που ξεπερνά κατά πολύ την πενιχρή βοήθεια που ρέει αργά προς την άλλη κατεύθυνση.
Αν κάποιος χρειάζεται μια δόση αλλαγή συμπεριφοράς, είναι τα θεσμικά όργανα που έχουν ενορχηστρώσει αυτή τη ληστεία. Η επιδημία του AIDS είναι ένα σύμπτωμα της κρίσης που έχουν προκαλέσει και θα αυξάνεται για όσο διάστημα η λεηλασία συνεχίζεται.
Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί ως προς την καταπολέμιση του AIDS, χρειαζόμαστε μια νέα προσέγγιση. Πρέπει να απελευθερωθούν οι φτωχές χώρες από τη διαρθρωτική προσαρμογή ώστε να μπορούν να ξαναχτίσουν τις οικονομίες τους με τη χρήση των τιμολογίων, με επιδοτήσεις, κρατικές δαπάνες και χαμηλά επιτόκια - τις ίδιες πολιτικές που χρησιμοποιούν οι πλούσιες χώρες. Πρέπει να ακυρωθούν τα επαχθή χρέη ώστε οι φτωχές χώρες να δαπανήσουν χρήματα για τις υπηρεσίες υγείας, αντί των πληρωμών για τους τόκους. Πρέπει να τροποποιήθει το TRIPS ώστε να παρέχονται φάρμακα που σώζουν ζωές. Αυτό σημαίνει μεταρρύθμιση της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ και του ΠΟΕ, όπου η εξουσία της ψηφοφορίας μονοπωλείται από πλούσιες χώρες και συγκεκριμένα συμφέροντα.
Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Ίδρυμα Gates - οι μεγαλύτεροι χρηματοδότες για την πρόληψη του AIDS - δε μπορούν να έχουν το καθήκον αυτό, καθώς έχουν σαφή συμφέροντα στις πολιτικές (εξυπηρέτηση του χρέους, της διαρθρωτικής προσαρμογής και των νομοθεσιών περί πατέντας) που έχουν εξ αρχής δημιουργήσει το πρόβλημα .
Εν ολίγοις, η μάχη ενάντια στο AIDS σημαίνει αμφισβήτηση και πόλεμο ενάντια στον έλεγχο των πλούσιων χωρών στους πόρους του κόσμου. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία ενός κόσμου στον οποίο οι οικονομικές πολιτικές θα επικυρώνονται δημοκρατικά και όπου το κεφάλαιο θα αξιοποιείται προς όφελος της ανθρωπότητας και όχι το αντίθετο. Η κρίση του AIDS παρέχει μια εξαιρετική ευκαιρία για να το κάνουμε αυτό. Με περισσότερους από 1 εκατομμύριο θανάτους κάθε χρόνο που οφείλονται στο AIDS στη νότια Αφρική, ποτέ δεν υπήρξε πιο ισχυρή εντολή για να ανακρίθούν τα δόγματα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.
Jason Hickel (Μετάφραση από το Al Jazeera: Sylvia)
*: O γιατρος Jason Hickel κάνεις διαλέξεις στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και έχει γράψει πολιτικές και οικονομικές αναλύσεις σε πολλά περιοδικά. Αυτή τη στιγμή εργάζεται πάνω στο νέο του βιβλίο με τίτλο “The Development Delusion: Why Aid Misses the Point about Poverty" ("Η Απάτη της Ανάπτυξης : Γιατί η βοήθεια χάνει το νόημά της για την φτώχεια")
Πηγή: omniatv.com
